Het jong broekie die het roer omgooide

1937: Een winkeltje in Bovenkerk

Mijn opa Arie begon in 1937 met een elektronicawinkeltje. In Bovenkerk, een dorpje onder de rook van Amsterdam, behorend bij Amstelveen.

Wat toen "elektronica" was? Het repareren van een radio. Een strijkbout. Een wasmachine uit die tijd. Hij hield het wel een beetje op.

Later kwam daar de verhuur van materialen bij. Voor de plaatselijke braderie. Wat later kermis werd. En dat breidde zich steeds verder uit.

1961: Vader Piet neemt het roer over

Eigenlijk is Homan pas serieus gegroeid toen in 1961 mijn vader Piet aan het roer kwam. Hij heeft het bedrijf tot grote hoogte opgestuwd.

1991-1999: Samen met vader

In 1991 kwam ik in de zaak. Van 1991 tot 1999 heb ik samen met mijn vader gewerkt. Toen mijn vader in 1999 om gezondheidsredenen het bedrijf verliet, heb ik het een aantal jaren alleen gedaan.

In 2004 zijn we gaan praten over de overname. Uiteindelijk, op 23 december 2005 — op zijn 65e verjaardag — heb ik het prachtige bedrijf van mijn vader mogen kopen.

"Ik heb me op dat moment nooit gerealiseerd wat ik daarmee op mijn hals haalde."

Een prachtig mooi bedrijf. Maar ook een enorme verantwoordelijkheid.

De last van historie

En dan bedoel ik niet zozeer die historie tot 1937. Niet het verhaal van mijn opa Arie. Nee — ik kreeg mensen onder me die 10, 15, 20, 30, 40 jaar met mijn vader hadden gewerkt.

Sterker nog: sommigen hadden nog met mijn opa gewerkt.

En nu moesten zij ineens orders aannemen van zo'n jong broekie.

"Ik had me nooit gerealiseerd wat voor wrijving, wrok en irritatie dit met zich mee zou brengen. Met alle gevolgen van dien."

Kikkers in een kruiwagen

Door het moeten managen van al die mensen kwam ik niet toe aan wat ik het liefst doe: ondernemen.

Ik was de hele dag bezig met:

• Mensen in gesprek
• Sollicitaties, functioneringsgesprekken, beoordelingsgesprekken
• Mensen tevreden houden
• Mensen die niet met elkaar wilden werken uit elkaar houden

Jantje vond Pietje niet aardig. Keesje vond Klaasje niet aardig. Dan moest je met de planning rekening mee houden.

"Ik was de hele dag bezig om al die kikkers die uit de kruiwagen wilden springen er weer in te houden."

Dat leidde allemaal af van de kernwaarde van Homan. Van waar ik me mee bezig wilde houden. Namelijk: het verhuren van aggregaten.

Bijna onderdoor

Het heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik er zelf bijna aan onderdoor ging. Ik raakte het plezier in het ondernemen kwijt.

Ik heb altijd gezegd: als dat moment gaat komen — als ik niet meer met plezier naar mijn werk ga — dan moet of het roer drastisch om, of ik moet ermee stoppen. De bodem van de put was in zicht.

Ergens mee stoppen ligt niet in mijn aard. Ik ben geen opgever. Ik ben een doorzetter.

Dus besloot ik het roer drastisch om te gooien.

Maart 2020: Corona

Ik was even uit geweest om gezondheidsredenen. Toen ik in 2020 terugkwam, moest ik terugkomen. Want er was — zoals iedereen weet — corona in het land.

In maart 2020 ging alles op slot. Ik weet nog dat we de Kermis Rijswijk hadden draaien. Die was opengegaan. En die konden we meteen weer afbreken. Want mensen mochten niet meer bij elkaar komen.

In maart kwam er geen geld binnen. In april kwam er geen geld binnen. En in mei moesten ook alle mensen betaald worden. Vergeet niet: in mei komt er ook nog eens vakantiegeld bij. De bodem van de put was in zicht.Het was pompen of verzuipen.

Er moest iets gebeuren. Anders gingen wij het niet halen.

Het idee: zonnepanelen

Ik ben met een aantal mensen om de tafel gaan zitten. Brainstormen over wat ons deze periode kon helpen overleven.

Toen kwam ik met het idee om zonnepanelen te gaan installeren.

Maar zittend met een aantal mensen om de tafel, kreeg ik weer te zien hoe mensen die lang bij je werken blijven vasthouden aan het oude. Zonder zich te realiseren dat je soms geen alternatief hebt.

"Joh, maar dat hebben we nog nooit gedaan. Dus dat kunnen we niet."

Waarop ik het tegenovergestelde riep:

"Joh, we hebben het nog nooit gedaan — dus ik denk wel dat we het kunnen!"

De bekende Pippi Langkous-uitspraak.

Juni 2020: Homan Solar

Vanaf dat moment, in juni 2020, hebben we een enorme ommekeer meegemaakt.

We hadden het nog nooit gedaan. Dus zijn we bij onze medewerkers die graag zonnepanelen wilden hebben, zonnepanelen op het dak gaan installeren. Eén had een plat dak, de andere een schuin dak.

We hebben bij onze monteurs gratis zonnepanelen neergelegd. En daar kregen wij ervaring voor terug. Fantastische wisselwerking, als je het mij vraagt!Dat gebruikten we als lesmateriaal.

Vanaf dat moment zijn we zonnepanelen gaan installeren. Homan Solar. Stroom zit in ons DNA — dus dat paste er eigenlijk prima bij.

Het eerste jaar hadden we ruim 200 projecten. Tussen juni 2020 en... dat heeft ons geen windeieren gelegd. Dat ging fantastisch!

In 2021 en 2022 was dat een bizar groeiende ontwikkeling. We kregen 50 aanvragen per week binnen. Daar haalden we de tien mooiste, leukste, makkelijkste projecten uit. En die voerden we uit.

2023: De stekker eruit

Dat hebben we gedaan totdat ineens in 2023 de salderingsregeling werd afgeschaft. Het terugleveren van stroom was niet meer interessant. Waarmee ook meteen de zonnepanelenhandel op zijn gat lag.

Op dat moment zijn we daar ook mee gestopt. Ook weer op het juiste moment schakelen. De stekker eruit trekken. Terug van je zesde versnelling naar de derde. En doorgaan.

De grote evenementen

We waren toonaangevend in de evenementenbranche. De grote evenementen. Noem ze maar op — wij hebben ze gedaan: Sail Amsterdam, Parkpop, Libelle Zomerweek, Dance Valley. Alle grote evenementen die in Nederland gedaan werden — wij hebben er wel een bijdrage aan geleverd.

Zakelijk én persoonlijk

Op het zakelijke vlak hebben we heel veel bereikt. Maar ik heb ook op het persoonlijke vlak veel bereikt.

Ik was inmiddels door alles gegroeid tot een flinke jongen van 156 kilo. Niet gezond. Maar dat had er ook mee te maken dat ik alleen maar met stress in mijn lijf liep.

Dat ben ik toen gaan aanpakken. Gezonder leven. Meer bewegen. Afvallen. Niet meer met stress naar bed. Dat heeft me een hoop energie gekost. Daar ben ik bij geholpen door therapeuten.

"Daar schaam ik mij niet voor. Om daar ook heel erg vooruit te komen."

Het resultaat? Van 156 kilo naar 104 kilo. Tweeenvijftig kilo kwijt. En ik wil er nog een paar hebben. Want ik wil een keer twee getalletjes op de weegschaal zien.

Het geeft maar aan: als je tussen je oren iets wilt, dan ga je dat ook bereiken. En dan kom je daar.

"Zeg tegen mij niet dat iets niet mag. Want dan ga ik een weg eromheen vinden. En zal ik bereiken wat ik voor ogen heb."

2021: Afscheid

Er is in die periode bijzonder veel gebeurd. Zakelijk. Privé.

Vrij onverwacht is mijn vader in 2021 overleden. Tachtig jaar. In de bloei van zijn leven. Maar hij overleed vrij plotseling.

Kort erachteraan — een paar weken later — krijgt mijn moeder een herseninfarct. En raakt bijna volledig verlamd. Alleen de linkerhand werkte nog. En het kopje werkte nog.

Ik had mijn vader op zijn sterfbed beloofd goed voor mijn moeder te zorgen.Dat heb ik dan ook gedaan.

Naast mijn drukke werkzaamheden heb ik daar een dagtaak aan gehad. Het beste mens. Die overal mee naar toe gesleept. Een invalideauto gekocht zodat ik iedere week een aantal keren met haar op pad kon. Voor niemand afhankelijk. Onze volledige vrijheid.

Mijn moeder werd prima verzorgd door een fantastisch team met mensen. Maar daarnaast kwam er heel veel zorg. Mantelzorg. Voor mijn vrouw en mij. Ik durf wel te zeggen dat het een complete dagtaak is geweest. Maar tot de laatste dag met alle liefde.

"Het leuke is dat mijn moeder koppie-koppie was. Tot de laatste seconde was zij op de hoogte van de ontwikkelingen op de zaak. Sterker nog — ze gaf me adviezen om dingen wel of niet te doen."

De last die van mijn schouders viel

Ik ben door mijn therapeuten er bewust van geworden dat waar ik mee bezig was — dat was met het voldoen aan een verwachtingspatroon van mijn vader.

En met het wegvallen van mijn vader, hoe vreselijk zwaar het ook was, viel er ook een bepaalde last van mijn schouders.

"Ik hoefde geen verantwoording meer af te leggen."

Ondanks dat ik al bijna twintig jaar eigenaar was van de zaak. En er al nog veel langer werkte. Toch viel het juk van mijn schouders af.

De zegen van mijn moeder

Op dat moment, in overleg met mijn moeder, heb ik het roer om kunnen gooien.

En ik vind het heel fijn dat ik die goedkeuring — of zegen, hoe je het ook noemen wil — gehad heb. Zij zei:

"Peter, het maakt niet uit hoe jij je boterham verdient. Dat zal je vader geen seconde in dank afnemen. Je vader wil alleen maar dat je gelukkig bent. En op een manier je brood verdient waar jij achter staat en waar jij gelukkig van wordt. Met tegenzin naar je werk gaan — dat kan de bedoeling niet zijn. Ook niet als jij de derde of vierde generatie van het bedrijf bent. Dat rechtvaardigt het niet.Dus als jij denkt dat dit nu goed voelt, Peter, dan moet je dat doen."

Met die zegen van mijn moeder was ik heel blij.

En heb ik het roer kunnen omgooien.

Toeval of geluk?

Gelukkig vielen er wat toevalligheden op mijn pad. Door de vergrijzing. Het afscheid van mensen. En dat soort zaken.

"Ja, het had misschien niet mooier kunnen zijn."

Natuurlijke selectie

En toen begon zich natuurlijk ook de natuurlijke selectie af te tekenen: mensen die konden omgaan met de veranderingen en meeschakelden, en de mensen die het niet meer konden bijbenen.

Terug naar de kern

Wie zijn wij? Wat zijn wij? Wij zijn de beste aggregaatverhuurder. De stilste. Gestabiliseerd. Schoon. Groen. Duurzaam. En nu ook: snel.

Een offerte binnen een oogwenk geregeld. Je weet waar je aan toe bent.

Enorm trots dat mijn zonen meewerken om dit allemaal te realiseren. We zijn met een heel klein groepje. Een groepje dat dag en nacht inzetbaar is indien nodig. Maar met de juiste planning proberen we het zo te regelen dat het gewoon binnen de normale werktijden kan. Wat bij deze tijd hoort.

Het resultaat

We zijn met een heel klein groepje. En hebben eigenlijk nog steeds hetzelfde resultaat.

Sterker nog — we hebben een beter resultaat.Klein team, zelfde output, beter resultaat.

Dat is iets waar we enorm trots op kunnen zijn.

"Terugschakelen om vooruit te gaan."